Ana (roman, Maksim Gorki): Revizyonlar arasındaki fark

düzenleme özeti yok
(→‎Alıntılar: İç bağlantı)
Etiketler: Mobil değişiklik Mobil ağ değişikliği
Değişiklik özeti yok
* Fabrika bir gün daha yutmuştu. Makineler, insan kaslarındaki bütün gücü kendi ihtiyaçları için emmişti. O gün de geçip gitmişti hiç iz bırakmadan. [[İnsan]] bir adım daha atmıştı [[mezar]]ına doğru. Fakat dinlenmek tatlı şeydi, dumanlı meyhane zevkliydi, ve insan seviniyordu işgününün son bulmasına.
* Yeryüzünde küçük düşürülmemiş, aşağılanmamış kimse var mı? Beni o kadar çok küçük düşürmüşlerdir ki, artık kızmıyorum. Ne yapacaksın,  insanlar başka türlü kavranamıyorlar işte. İnsan her şeye incinirse iş göremez, üzerinde durmakla zaman yitirir. Yaşam böyle! Eskiden, insanlara kızdığım olurdu. Sonra düşündüm, gördüm ki kızmaya değmiyor. Herkes komşusundan dayak yemekten korkuyor, bu nedenle ondan önce davranıp ilk darbeyi kendisi vurmak için elini çabuk tutuyor. Yaşam böyle işte, küçükanne.
* İnsanların [[ruh]]unu öldürüyorlar anne. İşte asıl [[cinayet]] bu… Utanılacak bir cinayet… Bir takım silahlar çıkartıyorlar, insanları öldürüyorlar ve bunu yapanlara [[devlet]] diyorlar. Evlerine, sosyal statülerine, [[para]]larına hiçbir zarar gelmesin diye garip insanları harcıyorlar. Anlıyorsun beni değil mi anne? [[Halk]]ın ruhunu kurutuyorlar ve hiç birhiçbir şey anlamaz hale getiriyorlar.
* Küçükken herkesten [[korku|korkardım]], büyüdükçe bu korku [[nefret]]e dönüştü. Herkesten farklı farklı, birçoğundan bilmediğim nedenlerle nefret ediyordum, bu kadar basitti. Şimdi ise hepsi gözüme çok farklı görünmeye başladı. Şimdi sanki onlara acıyor gibiyim. Ne olduğunu tam anlayamıyorum, ama içinde yüzdüğümüz pislikten hepsinin sorumlu olmayacağını anladıktan sonra yüreğim yumuşadı...
* Hepimiz alışkınız güçlüklere, [[acı]]lara. Çile çekmek bizim doğal ortamımız. Elbise gibi giyeriz onu, onunla soluk alırız. Bunda böbürlenecek bir şey yok. Herkesin gözü kapalı olmaz. Kimileri gözlerini kendi istekleriyle  yumarlar. Ama insan [[aptallık|aptal]] oldu mu, sabretmekten başka çıkaryolu yok!..
* İnsan ne şekilde yaşarsa o şekilde düşünür.
* İyi bir insan için yaşamak zor, ölmek kolay.
* Uzun bir kuraklıktan sonra [[toprak|toprağa]] düşen seyrek [[yağmur]] damlaları gibi, kendi sözlerinin de bu insanlarda hiç birhiçbir iz bırakmadan silinip gittiğini düşünüyordu.
* İnsanların kuru laflara karınları toktur. Acı çekmek ve lafları kana bulamak gerek...
* Önce kafaları silahlandırmalıyız, sonra elleri.